Jarenlang dacht ik dat het aan mij lag. Dat ik niet sociaal genoeg was, dat er iets mis was met mij. Ik zat altijd met meer vragen dan mijn collega’s, en na een werkdag kwam ik steevast uitgeteld thuis. Pas toen ik ontdekte dat ik autistisch ben vielen veel stukjes op hun plek en kon ik aan de slag. Met die diagnose kwam namelijk niet alleen opluchting, maar ook rouw, verwarring en daarna de zoektocht: wie ben ik eigenlijk zonder masker? Juist die zoektocht vormt nu de basis voor mijn betrokken en persoonlijke manier van begeleiden.